CAA-records: bepalen welke certificaatautoriteiten voor uw domein mogen uitgeven
Elk van de vele vertrouwde certificaatautoriteiten (CA's) kan in principe een TLS-certificaat voor uw domein uitgeven, zolang de aanvrager de domeinvalidatie van die CA doorstaat. De meeste bedrijven gebruiken 1 of 2 CA's, maar laten de keuze open voor allemaal.
Een CAA-record (Certification Authority Authorization) dicht dat gat. Het is een DNS-record waarin u de CA's vermeldt die certificaten voor uw domein mogen uitgeven. Voordat een algemeen vertrouwde CA een certificaat uitgeeft, moet zij het record opvragen en weigeren als zij niet op de lijst staat.
Het korte antwoord: CAA is een eenvoudige maatregel met weinig risico die beperkt wie certificaten op uw naam kan uitgeven. Het vervangt geen goede accountbeveiliging of certificaatmonitoring, maar het neemt een hele categorie verrassingen weg en hoort op elk zakelijk domein thuis.
Wat CAA is en waarom CA's het moeten respecteren
CAA is vastgelegd in RFC 8659 (november 2019), die de oorspronkelijke RFC 6844 verving. Volgens de RFC stelt het record "de houder van een DNS-domeinnaam in staat de certificaatautoriteiten (CA's) aan te wijzen die certificaten voor die domeinnaam mogen uitgeven."
De kracht zit in de regels die elke algemeen vertrouwde CA volgt. Het CA/Browser Forum maakte de CAA-controle verplicht met ballot 187, van kracht sinds 8 september 2017. Volgens de huidige Baseline Requirements moet een CA de tags issue, issuewild en iodef verwerken, mag zij niet uitgeven wanneer zij een onbekende tag tegenkomt die als kritiek is gemarkeerd, en moet zij uitgeven binnen de TTL van het CAA-record of binnen 8 uur, afhankelijk van wat langer is.
Sinds 15 maart 2026 schrijven dezelfde eisen ook voor dat CA's DNSSEC-validatie uitvoeren bij het opvragen van CAA-records. Is uw domein ondertekend (zie DNSSEC voor een zakelijk domein), dan komt een vervalst antwoord dat uw CAA-beleid probeert te verbergen er niet door.
Hoe een CA uw CAA-records leest
De opvraging klimt omhoog in de DNS-boom. Voor een certificaat op shop.example.com vraagt de CA eerst naar CAA-records op shop.example.com. Zijn die er niet, dan vraagt zij example.com, en zo verder omhoog tot aan de root, maar niet de root zelf. De eerste set die zij vindt, is de set die geldt.
Dat heeft 2 praktische gevolgen:
- 1 set records op
example.comdekt elk subdomein dat geen eigen CAA-records heeft. - Een subdomein kan een eigen, afwijkend beleid hebben, bijvoorbeeld wanneer een marketingplatform via een andere CA certificaten uitgeeft voor
go.example.com.
Bestaan er onderweg nergens CAA-records, dan legt CAA geen beperking op en mag elke CA uitgeven. Hetzelfde geldt als de set alleen iodef-regels bevat, zoals sectie 3 van RFC 8659 uitlegt.
De 3 tags die u nodig hebt: issue, issuewild en iodef
Een CAA-record bestaat uit 3 delen: een vlag (normaal 0), een tag en een waarde. Een typisch beleid ziet er zo uit:
example.com. 3600 IN CAA 0 issue "letsencrypt.org"
example.com. 3600 IN CAA 0 issue "ca2.example.net"
example.com. 3600 IN CAA 0 issuewild ";"
example.com. 3600 IN CAA 0 iodef "mailto:security@example.com"
- issue noemt een CA die gewone certificaten mag uitgeven. Elke CA publiceert de exacte waarde die u moet gebruiken; voor Let's Encrypt is dat
letsencrypt.org, zoals vermeld in de CAA-documentatie. Voeg per CA 1 regel toe. - issuewild geldt alleen voor wildcardcertificaten zoals
*.example.comen gaat, als het aanwezig is, daarvoor bovenissue(sectie 4.3). De waarde";"betekent dat geen enkele CA een wildcard mag uitgeven. Gebruikt u geen wildcards, dan haalt deze regel een breed certificaat volledig uit beeld. - iodef geeft een adres waar een CA een aanvraag kan melden die zij vanwege uw beleid heeft geweigerd. Volgens de Baseline Requirements zouden CA's zulke meldingen moeten sturen, maar zijn ze daartoe niet verplicht. Zie het dus als een nuttig extra signaal en niet als een alarm.
Wilt u uitgifte volledig blokkeren, voor een domein dat nooit een certificaat mag hebben, publiceer dan 0 issue ";".
RFC 8657 voegt 2 optionele parameters toe, accounturi en validationmethods, die uitgifte koppelen aan 1 specifiek CA-account of 1 validatiemethode. De Baseline Requirements maken de verwerking ervan voor CA's verplicht vanaf 15 maart 2027. Ze zijn het overwegen waard zodra uw basisbeleid stabiel is.
Hoe u uw domein controleert
Uw huidige beleid ziet u met dig:
dig +short CAA example.com
dig +short CAA www.example.com
Geen uitvoer bij beide betekent dat er geen beleid is en dat elke vertrouwde CA mag uitgeven. Krijgt u wel records, vergelijk ze dan met de CA's die u echt gebruikt. Die vindt u snel door de Certificate Transparency-logs voor uw domein te doorzoeken, zoals beschreven in Certificate Transparency-logs uitgelegd. Elke CA die het afgelopen jaar voor u heeft uitgegeven, hoort in uw CAA-lijst te staan, of u bent er bewust mee gestopt.
Controleer ook de subdomeinen die aliassen zijn. Is shop.example.com een CNAME naar een hostingplatform, dan volgt de opvraging die alias en kunnen de eigen CAA-records van het platform bepalen wat geldt.
Invoeren zonder verlengingen te breken
De meeste CAA-problemen veroorzaakt men zelf: een certificaat dat niet verlengd wordt omdat de CA die het verlengt van de lijst is weggelaten. Een rustige volgorde van stappen voorkomt dat:
- Eerst inventariseren. Breng elk certificaat in gebruik op uw domeinen in kaart, ook die van uw CDN, uw e-mail- of marketingaanbieder, uw helpdesktool en uw hostingplatform. Veel van hen geven automatisch certificaten voor u uit.
- Schrijf het beleid met een
issue-regel voor elk van die CA's, eenissuewild-regel en eeniodef-adres dat iemand leest. - Publiceer eerst met een korte TTL, zodat een fout snel te herstellen is, en verhoog die daarna.
- Let op de volgende verlengingen. Meldt een aanbieder een verlengingsfout waarin CAA wordt genoemd, voeg dan zijn CA toe en probeer het opnieuw.
- Werk het beleid bij telkens wanneer u van aanbieder wisselt, als onderdeel van dezelfde wijziging.
Een korte checklist:
- CAA-records op elk domein dat u bezit, ook op domeinen die alleen doorverwijzen
- elke CA die in gebruik is staat op de lijst, en niet meer dan dat
issuewild ";"tenzij u wildcards nodig hebt- een
iodef-adres dat bij een mens terechtkomt - DNSSEC ingeschakeld, zodat het beleid onderweg niet te vervalsen is
Wat CAA niet doet
CAA is een controle die de CA vóór uitgifte uitvoert. Sectie 5.3 van RFC 8659 zegt duidelijk dat het geen foutieve uitgifte tegenhoudt door een CA die u zelf hebt toegestaan. Het helpt ook niet als iemand toegang krijgt tot uw DNS-account en het record zelf aanpast. Daarom verdienen wijzigingen van nameservers en DNS-records eigen aandacht (zie onverwachte wijzigingen van nameserver of registrar). En browsers lezen CAA niet wanneer ze verbinding maken: volgens de RFC mogen vertrouwende partijen het niet gebruiken om certificaten te valideren.
Waar Business Alerts past
Business Alerts controleert uw domeinen elke dag van buitenaf en heeft geen toegang tot uw systemen nodig. Een ontbrekend of onvolledig CAA-beleid, en elk nieuw certificaat op uw naam dat u niet hebt aangevraagd, horen bij de controles in wat wij bewaken. Verandert er iets, dan beoordeelt een van onze specialisten het en ontvangt u de exacte DNS-records die u moet toevoegen of corrigeren, zoals beschreven in wat er gebeurt als wij iets vinden. Hoe dat eruitziet, ziet u in het voorbeelddashboard.
Meer artikelen
DNSSEC voor een zakelijk domein: wat het beschermt en wat niet
DNSSEC bewijst dat de DNS-antwoorden voor uw domein echt van u komen. Het versleutelt niets en houdt een gekaapt registraraccount niet tegen. Hier leest u waar het wel helpt.
DKIM-sleutelrotatie: wanneer en hoe u uw selectors vervangt
Een DKIM-sleutel die nooit verandert, blijft bruikbaar voor iedereen die hem in handen krijgt. Met selectors vervangt u hem zonder 1 mislukte handtekening. Zo pakt u dat aan.
SPF "too many DNS lookups" (permerror): de limiet van 10 lookups oplossen
Elke tool die namens u mailt, voegt een include toe aan uw SPF-record. Boven 10 DNS-lookups werkt het record voor niemand meer. Zo telt u ze en lost u het op.